Google

 

Op internet las ik deze zin, en uit die ene zin werd dit blogje geboren: “Google is actief sinds 1998 en is de meest gebruikte zoekmachine ter wereld.” 

1998 zal voor ons gezin altijd in het geheugen gegrift blijven, want in dat jaar vertrokken wij naar ontwikkelingsland Kenia. Het voelde voor ons als een ontwikkelingsland want Kenia liep ver achter op alles wat met internet te maken heeft. Mobiele telefoons bijvoorbeeld waren verboden door de regering. Maar in 2000 kwam er een vooruitstrevende president aan de macht en ging de deur voor Google ook open in Kenia. Wat waren we blij. Ik ben vergeten wanneer ik met Facebook begon, het zal ergens in 2006 geweest zijn. Opeens was het heel makkelijk om met het wel en wee van familie en vrienden in Nederland op de hoogte te blijven. 

Nu is het 2021. Google is niet meer weg te denken uit onze levens. Toch ben ik (een tijdje) gestopt met Facebook. Niet omdat ik opeens niet meer geïnteresseerd zou zijn in het leven van mijn vrienden. Wel omdat Google niet ophoudt advertenties te sturen van verf, meubels, inrichting. We zijn bijna klaar met ons huis maar Google geeft me dagelijks het idee dat er nog veel meer nodig is. Alsof Google aanvoelt dat ik net verhuisd ben en mijn huis zo mooi mogelijk wil maken. Google fluistert me de hele dag toe: ’Het kan en moet beter!’ Op Facebook hebben vrienden het veld geruimd voor adverteerders. Dat gun ik Google niet.

Mensen die mijn blogjes alleen lazen op Facebook zullen dus elke maandag moeten klikken op http://margrietterlouw.blogspot.com/. Oost West-ereen Best! Abonnee worden is ook mogelijk door bovenaan ‘submit’ in te vullen. “Werkt Google voor jou of werk jij voor Google?” schreef Peter Olsthoorn. Ik ben met het laatste gestopt!

Gooi- en smijtwerk

 

Even een klein update over onze herintrede-vorderingen: Het hele huis is aan de binnenkant geschilderd, vanaf hal tot bijkeuken, van trappengat tot overloop. Na een maand schilderen arriveerde de verhuiswagen, in een halve dag was alles uitgeladen en de hele vorige week zijn we bezig geweest om ‘alles te plak te krijen’. Dat vraagt iedereen ons nu: ’Is alles al te plak?’ 

Ik wist dat we samen in 60 jaar veel spullen hadden verzameld, maar was vergeten hoeveel. Het is maar goed dat het huis aan de Pastorijloane 1 immens groot is, anders was het nooit goed gekomen. Vanuit onverwachte hoek kwam er hulp van Marie Kondo, de Japanse opruim goeroe. De bibliotheek is gelukkig weer open en ik nam één van haar boeken mee. “Vraag je bij elk ding dat je wilt opruimen af of je er blij van wordt. Echt blij. Niet een beetje blij. Bewaar alleen waarvoor het eerste geldt.” Ik heb het toegepast en ontdekte dat ik heel veel spullen heb waar ik helemaal niet meer blij van word. Voor die spullen is er ook in Noord-Oost Friesland een oplossing: de milieustraat in Damwoude. Ik ben de tel kwijt van het aantal ritjes dat ik door de Mieden maakte. Ik houd wel van het gooi- en smijtwerk. Soms ben ik verbijsterd over wat mensen allemaal weggooien. Maar dat zijn ze misschien ook wel over mij.

'Die niet loslaat wat zijn hand begon’, zo begint elke kerkdienst. Stel je voor dat God ook meteen zou wegsmijten waar Hij niet meer blij van wordt? Wat zou er dan van de wereld overblijven? De bijbel is er gelukkig heel duidelijk over: een mens is niet te vergelijken met een ding. De mens is de kroon van de schepping. Over wie Gods grootse plannen en gedachten heeft. 

Grote liefdes

 

Jaren geleden kwamen er in Hantum - in Noordoost Friesland vlak boven Dokkum- meerdere grote liefdes in mijn leven. Ik ontmoette er in 1987 Bernard Terlouw, die in 1990 mijn man werd. Een jaar daarvoor waren er twee liefdes van een ander soort verschenen: twee oude, hoge rode beuken in de tuin voor ‘mijn’ pastorie. Die was ook oud, met aan de voorkant een trap in het midden. Aan beide zijden van die trap hoge ramen. (Met geraniums aan de voorkant om het huis bewoond te laten lijken). Die hoge beuken waren en zijn dé blikvangers van Hantum. Als je het dorp binnenrijdt zie je ze in de verte staan. In het centrum van het dorp. Ik werd op slag verliefd op ze. Toen ik in 1990 Hantum verliet voor Ternaard betreurde ik ‘mijn’ rode beuken.

Ons leven ging door, via Zeist naar Afrika en weer terug naar Nederland. Het kleine tuintje achter onze koopwoning in Leusden stond vol met oude struiken. Met behulp van mijn vader werden die verwijderd om plaats te maken voor een nieuwe, jonge rode beuk. Niet te vergelijken met de twee hoge heren in Hantum. Maar toch: een rode beuk heeft iets speciaals. De blaadjes laten lang op zich wachten  in de lente, maar als de eerste tekenen verschijnen dan heb je ook wat: blaadjes in een herfstachtige kleur die heen weer ritselen in de zomerwind zonder te vallen.

Niet iedereen is dol op bomen in de tuin: vlak na de verkoop van ons huis in Leusden daar werd de beuk omgehakt. De grote oude rode beuk op het groene veld voor de pastorietuin in de Westereen was daarom voor mij echt een verrassing.  Ooit stonden ook hier twee van die joekels. De ene overgeblevene mag weten dat een vurige bewonderaar vlakbij woont!

Mysterieus moeten

‘Jullie hadden helemaal niet weg moeten gaan, het was niet de stem van God die jullie uit de Westereen wegleidde’ - ‘Wel een beetje raar dat jullie nu weer terug willen komen, eerst verlaten jullie ons, en nu op hangende pootjes terug’ - ‘Luisteren jullie wel echt naar de stem van God?’ Zomaar een greep uit de opmerkingen die wij de afgelopen maanden te horen kregen. ‘En nu wel hier blijven hoor!’ Dat laatste hoor ik bijna dagelijks nu we opnieuw in de Westereen geland zijn. Ik hoop van harte dat we hier lange tijd kunnen blijven. Eind deze week verschijnt de verhuisauto voor de deur. Negen maanden stonden onze spullen ergens opgeslagen. Ik ben bijna vergeten wat we allemaal bezitten. Maar intussen peins ik zelf ook vaak over de wonderlijke wending die ons leven nam. Was het onze eigen foute beslissing, of toch de stem van God die ons leidde?

Terugkijkend op de afgelopen negen maanden kan ik alleen maar zeggen dat het niet makkelijk was, maar wel goed. In heel veel opzichten. Om vlak bij mijn moeder te wonen in de tijd dat mijn vader stierf. Om even afstand te nemen van de Westereen en echt tijd voor elkaar te hebben. Om de banden met ‘oude’ vrienden weer te verstevigen. 

Nu huren we de pastorie en dat was niet onze eigen keuze. Maar we hadden geen keuze en na drie weken vind ik het – zelfs zonder meubels- heerlijk. God works in mysterious ways’: een mens weet niet altijd waarom hij een bepaalde kant op ‘moet’. ‘Jezus ‘moest’ door Samaria gaan’. Zo begint Johannes 4, het verhaal over Jezus’ ontmoeting met de Samaritaanse vrouw. Hij had ook een andere weg kunnen kiezen. Maar deze weg door Samaria bleek het plan van de Vader met een verrassende wending.

De pastorie (2)

 

Ik ben uitgeweken naar een slaapkamer om dit blogje te schrijven. Want het huis is nog niet klaar. Ons nieuwe huis. Drie schilders zijn onder mij (in woonkamer en hal) en naast mij (op de overloop) bezig. Zodra dit blogje af is pak ik ook de kwast weer ter hand. Want ik ben dol op schilderen en met drie vakmensen in de buurt valt er veel te leren. Mij hoor je dus niet klagen over ‘the times they are a changin’.

Mijn familie weet dat ik van schilderen houd, op onze trouwdag maakten mijn vier zussen een sketch waarin ze mij imiteerden: ’Dit is niet de goede kleur wit, het moet ietsje romiger.’ Als student schilderde ik zomaar mijn hele kamer in een andere kleur als die me niet beviel. Het mooie van schilderen is het resultaat. Eén klein potje in de juiste kleur verandert een hele kamer. Verbluffend.

Ik heb dus zogezegd best wel wat schilders ervaring, maar leerde er de afgelopen dagen iets belangrijks bij. Dat begon op het moment dat mijn moeder me appte: ’En, kunnen jullie al bijna verhuizen?’ (Onze spullen staan nog ergens opgeslagen en pas als het huis geschilderd is komen die erin.) Mijn moeder stelde die vraag nadat er twee schilders twee dagen in de kamer waren bezig geweest. Ze schreef: ‘Wordt het mooi?’

Er was op dat moment nog niets te zien. Er was geschuurd, afgeplakt en met grondverf geschilderd. Twee dagen lang. Door twee mannen. Zoiets heet voorbereiding. Ik wist dat het erbij hoorde, maar niet dat goede voorbereiding eigenlijk het echte werk is. Van al dat voorwerk is niks meer te zien als de laatste laag verf is aangebracht. Maar als het nagelaten wordt is het gauw gedaan met het mooie werk. Zit daar een les in?

De pastorie

 

Bob Dylan schreef in 1964 het lied ‘The times they are a changin’. Inmiddels is het een klassieker: ‘De tijden veranderen’. In en na de jaren 60 ging dat in een sneltreinvaart, op elk gebied, ook in de kerk. De kerk van 2021 is qua vorm een andere dan die van 1964. Uiteraard lezen we nog steeds in dezelfde bijbel, maar we doen dat in andere vertalingen. Liedboeken zijn vervangen door beamers, orgels door bands met gitaren en drumstel. ‘The times they are a changin’: predikanten wonen niet meer standaard in de pastorie. Wij kochten in 2016 een eigen huis in de Westereen en waren stellig van plan om dat weer te doen.

We keken week in week uit op Funda maar zagen dat ook in de Westereen huizen in no time verkocht werden. ‘De pastorie komt op 1 mei vrij’, opperde de kerkenraad. (Deze was jaren ‘gewoon’ verhuurd geweest.) ‘Jullie hoeven daar niet te wonen, maar het mag natuurlijk wel. Het is aan de Pastoryloane 1, 9271 BM.’ Bernard grijnsde: ’Die postcode past bij ons: B M. Misschien is dit wel voorbestemd 😊’. Wij gingen een kijkje nemen en ik was overrompeld. Ik was er vaak langsgereden maar wist niet dat het van binnen zo groot was. De woonkamer heeft een omvang van 49 vierkante meter. Er zijn twee studeerkamers en op de overloop -een kamer op zichzelf- komen acht deuren uit.

In 1961 betrokken mijn ouders met mij en mijn oudste zusje de pastorie in Sexbierum. Ze konden er zo in. Alles was in orde gemaakt. Maar,’the times they are a changin’, ook wat pastorieleven betreft: de predikant betaalt gewoon huur en is zelf verantwoordelijk voor het onderhoud van binnen. Ik schrijf dit blogje boven en onder mij zijn drie schilders aan het werk…

(Wordt vervolgd.)  

Een blijvend huis?

 

‘My home is my castle’ zeggen de Engelsen.’ Afgelopen vrijdag arriveerden wij in ons nieuwe huis, de hervormde pastorie in de Westereen. Nog geen kasteel, maar daar wordt aan gewerkt 😊

Voor Nederlanders is het ‘Oost West, Thuis Best’ en voor mij ging het van jongs af aan van oost naar west en van noord naar zuid. Ik werd geboren in Oost-Friesland en verhuisde toen ik drie jaar was naar West-Friesland. Vandaaruit zuidelijk naar Nunspeet en vervolgens opnieuw naar het noorden. Ik rekende uit dat de pastorie in de Westereen het 24e huis is dat ik ‘thuis’ mag noemen. Van die 24 huizen is dit de 8^e pastorie. Van al die huizen waren er 4 koophuizen, de andere huizen werden gehuurd. Ik woonde 3 keer op een bovenverdieping en 2 keer in een grote stad. Zelfs in een miljoenenstad: Nairobi. Dat is ook de plek waar ik het langste woonde, 11 jaar. Op de voet gevolgd door Groningen, 10 jaar.

De grootste van die huizen stonden in Friesland. In Sexbierum woonde ik met mijn ouders en 3 zusjes in de grote hervormde pastorie, in Hantum helemaal alleen in eenzelfde soort huis. Om de kamers in Hantum van buiten niet al te leeg te laten lijken stonden er van binnen rode geraniums voor de hoge ramen. In Zeist en in Leersum waren het kleine huizen in het bos. In Zeist woonden wij met twee kleine kinderen. Dat huis was zo klein dat onze boeken ergens anders opgeslagen stonden, precies zoals de afgelopen 8 maanden.

Door al dat verhuizen van jongs af aan kreeg ik één ding met de paplepel ingegoten: een diep besef dat een huis op aarde niet blijvend is. In de hemel wacht er een blijvende plaats die Jezus nu voor ons  gereedmaakt. Genoeg kamers daar!     

Met geld smijten

 

‘In de kerk moet je soms met geld smijten’.

Is deze uitspraak bijbels verantwoord? Ja of nee?

Ik vermoed dat de meeste lezers ‘nee’ zullen zeggen. Want met geld moet je, ook als kerkmens, zorgvuldig omgaan. In Bijbelse termen: goed ‘rentmeesterschap’. En heeft Jezus daar ook niet een mooie gelijkenis over geschreven? We moeten met het aantal ponden dat ons gegeven is winst maken. Die ponden in de grond stoppen om ze te bewaren is echt verkeerd, ze op de grond smijten des te meer.

Maar weten de mensen die van het rentmeesterschap zijn eigenlijk wel dat diezelfde Jezus een keer echt geld over de balk gooide, het op de grond smeet? Wat te denken van één van Jezus’ eerste optredens in de tempel? ‘Het geld van de wisselaars smeet Hij op de grond’. Het staat er letterlijk. (Johannes 2:15). ‘Ja, maar dat had een reden, dat deed Jezus niet zomaar’, hoor ik iemand zeggen. Dat weet ik natuurlijk ook. De reden waarom Jezus dat geld op de grond smeet was dat het hem aan het hart ging dat ‘geld’ in de tempel belangrijker was geworden dan eerbied voor God. En dan zijn we opeens weer heel dichtbij huis. Want geldt dat ook niet voor ons? Misschien wel niet heel erg, maar dan toch wel een klein beetje?

‘Met geld smijten’ is een uitdrukking geworden in de Nederlandse taal. Het betekent zoiets als ‘achteloos met geld omgaan’. En laat dat nou precies zijn wat Jezus wil: ’Je linkerhand mag zelfs niet weten wat je rechterhand doet’. (In het kader van geld weggeven in de collecte.) Waarom eigenlijk niet? Omdat Jezus niet wil dat er er iemand of iets anders Heer en Meester over ons is dan zijn dierbare Vader. Dus ook ons dierbare geld niet!

Oost West-ereen Best

 

Het lukte maar niet om een andere titel voor mijn blogjes te bedenken. En dus hield ik het maandenlang bij het oude vertrouwde. Sinds een paar weken hoef ik niet meer te peinzen. Want het zal de komende jaren ‘Oost West-ereen Best’ blijven. Wie had dat kunnen denken? Het is fantastisch om van veel mensen een hartelijk welkom te krijgen. Het mooiste kwam van een oudere dame: ‘Welkom thuis’, schreef ze. Dat ontroerde me. Het was alsof ze zei: ’Jullie horen bij ons, dus kom maar gauw terug.’

Natuurlijk is het spannend om na acht maanden terug te komen. We gaan in een ander huis wonen, door Corona liggen allerlei kerkelijke activiteiten stil, wij hebben dingen meegemaakt, in de Westereen hebben mensen andere dingen beleefd. Maar als de Westereen echt ons ‘thuis’ is dan is dat allemaal niet erg. Want ‘thuiskomen’ betekent: wederzijds uitwisselen hoe het geweest is, elkaar omarmen, feestvieren, je verwonderen, blij met elkaar zijn!

Gisteren deed Bernard intrede. De kerk voelt nog altijd als ‘zijn’ kerk. We hopen dat het gebouw snel weer open mag voor iedereen. Volgende week zondag preekt hij weer en aan het einde van die week kunnen we eindelijk in de Westereen neerstrijken. De pastorie aan de Pastorijloane 1 wordt ons nieuwe thuis. We hebben er heel veel zin in.  

Oost West-ereen Best’: als je (lange tijd) van huis bent dan kun je ‘thuis’ heel makkelijk gaan idealiseren. Zoiets als mannen die tegen hun vrouw zeggen: ’Er gaat niets boven het eten van mijn moeder vroeger thuis’. Na acht maanden omzwerven kunnen we makkelijk wonen en werken in de Westereen gaan verheerlijken. Maar juist omdat we er een tijd niet woonden beseffen we wat we misten en is ‘Oost West-ereen Best’ echt ‘Oost west, thuis best’ voor ons 😊

Omgekeerde volgorde

 

Jezus blijkt altijd weer verbazend anders dan je meent te weten. Wat te denken van deze uitspraak van de evangelist Johannes aan het begin van diens evangelie:

’Want de wet is door Mozes gegeven, de genade en de waarheid zijn door Jezus Christus gekomen.’ (Johannes 1:17)

Die ene zin bevat een hele theologie. Een hele mooie theologie. Een hele verrassende theologie. ’Want de wet is door Mozes gegeven’: beetje kerkmens zal hierbij direct aan de Tien Geboden denken: door God aan Mozes gegeven en door deze op twee stenen ‘tafelen’ geschreven. Het belangrijkste moment voor het volk Israël: God vertelt hoe het volk moet leven. De wet bestaat uit regels die gaan over het moeten en het nalaten. Mozes gaf ze, namens God.

Jezus ‘geeft’ niks, die ‘komt’ alleen. Wat komt hij brengen? In de eerste plaats ‘genade’. Jezus komt niet met regels die zeggen hoe het moet. Jezus weet blijkbaar dat niemand ter wereld echt doet wat moet, kerkmensen niet uitgesloten. Jezus brengt ‘genade’ voor elk mens, overal. Binnen de kerk en buiten de kerk. Neem iemand als de corrupte tollenaar Zachëus: Jezus komt als genade in zijn huis. Mozes zou gezegd hebben: ’Zachëus, het moet anders, je moet je bekeren’. Jezus zegt: ’Ik wil met je omgaan’.

Het tweede wat Jezus brengt is waarheid. Zachëus is opnieuw een prachtig voorbeeld. Jezus hoefde geen woord uit te spreken, zijn nabijheid was voldoende om Zachëus van de waarheid te overtuigen. De waarheid dat hij verkeerd leefde. Dat het anders moest. Zachëus besluit dan ook vrijwel direct om anders te gaan leven.

Genade en waarheid. In de kerk draaien we het meestal om. We zwaaien met de wet alsof we Mozes zelf zijn. Pas als iemand op zijn knieën gaat geven we een beetje genade. Hoe anders is Jezus!

Paaspreekje

 

In mij schuilt nog altijd een dominee en op deze tweede Paasdag staat hij op 😊

Pasen, Jezus is opgestaan uit de dood: wat heeft het ons te zeggen?

Een regel uit Johannes 3 ging deze week voor mij leven. De meest bekende regel uit dat gedeelte is Johannes 3: 16, ‘Want alzo lief heeft God de wereld gehad…’ Maar wat te denken van vers 36:’Wie in de Zoon gelooft, heeft eeuwig leven. Maar wie aan de Zoon ongehoorzaam is, zal het leven niet zien maar de toorn van God blijft op hem.’

Ik moest opeens denken aan de twee Emmaüsgangers, twee leerlingen van Jezus die op de derde dag na de kruisiging compleet overrompeld en verdrietig uit Jeruzalem weggaan. Ze hadden in Jezus geloofd. Ze hadden alles van Hem verwacht. Maar nu was hij gestorven en weg uit hun midden. Met zijn dood was ook hun geloof gestorven. Deze twee ontgoochelde mensen mogen meemaken dat de opgestane Heer zelf met hen mee gaat en uitlegt dat het allemaal in de schriften voorzegd was. Dat Jezus wel zou moeten lijden. Op het moment dat zij Hem herkennen als de opgestane Heer verdwijnt deze ook weer uit hun midden. Maar in hen is een nieuw geloof geboren. En dat geloof krijgt direct handen en voeten: ze gaan op weg om anderen deelgenoot te maken van hun geloof.

‘…wie aan de Zoon ongehoorzaam is, zal het leven niet zien maar de toorn van God blijft op hem.’ Deze wereld is een gebroken wereld onder de toorn van God. Je hoeft niet lang om je heen te kijken om dat te beseffen. Maar in die gebroken wereld is de Zoon van God verschenen. En Hij heeft voor iedereen die in Hem gelooft en naar Hem wil luisteren een hele nieuwe, begaanbare weg!